خواستم وبلاگ رو آپ کنم اما چیز خاصی برا گفتن ندارم

اینم یک رباعی از خیام بی هیچ بهانه ای

ای کاش که جای آرمیدن بودی

یا این ره دور را رسیدن بودی

کاش از پی صد هزار سال از دل خاک

چون سبزه امید بر دمیدن بودی